Ha pasado un fin de semana más, pero no ha sido nada vulgar para mí.
Alguien, casi olvidado en el tiempo, se puso en contacto conmigo por un tema concreto que no viene al caso.
Lo cierto es que esto ocurrió antes de las fiestas de navidad y no ha sido hasta este viernes pasado cuando nos vimos.
El reencuentro fué sin duda "cómodo" y lo entrecomillo para recalcar la sensación que tuve durante todo el tiempo que pasamos juntos.
Hacía más de cinco años que no nos veíamos, y antes de esa última vez, no puedo recordar cuanto tiempo había pasado sin saber el uno del otro.
Nunca fuimos de esos amigos inseparables y sin embargo el viernes pasado lo pareció, o simplemente descubrimos que tenemos mucho que ofrecernos entre nosotros.
La sensación de que el tiempo no pasa entre los amigos, pese a la distancia, ya me era conocida, pero en este caso no existía ese lazo de complicidad previo.
Se que algo ha cambiado entre nosotros desde el viernes, porque ahora si hemos creado esa cadena invisible de unión, y no se va a romper fácilmente, porque sabemos los dos que no es fácil crearla y lo sabremos valorar.
No ha sido un fin de semana vulgar, he ganado alguien que suma en mi vida, un lujo que no es fácil alcanzar, algo que no depende muchas veces de uno mismo ( quizás ninguna ).
Soy un tipo con suerte.



Leyendo este relato, he tenido una sensacion muy rara, algo q no sabria explicar.Una sensacion en el estomago, hasta ahora, inexplicable.Viejos recuerdos, amigos olvidados por ña distancia...??? Sea lo q sea, creo q es una buena sensacion, o eso espero yo.
Un beso y gracias por dejarme saber de ti y conocerte
Me alegro de ese reencuentro, no dejes escaparlo...siempre es gratificante tener a alguien cerca con un vinculo inseparable...disfruta todos los momentos juntos...un saludo desde la Gran Manzana...
Siempre he pensado que eras un tio con suerte! Un beso!
Sonia, no me has de dar las gracias por eso, aunque sin duda me satisface escucharlas.
Quizás te ha hecho pensar en esa gente que quedó atras en un momento dado de tu vida....
Wanda, ya sabes que significa un vínculo así, lo valoro mucho y conoces como pienso respecto a esas distancias entre los amigos.
Tu ahora estás muy lejos, pero sólo en kms, en lo demás estás muy presente. Un beso !!
Papy, suerte tengo y suerte busco, nada conformista y con ganas de ver las cosas desde el punto más positivo posible.
Recojo tu beso y te envío otro para este lunes gris !!
Metafòricament,jo sempre he dit que la "vida" és com viatjar en tren. A tots ens han asignat una línea que mai podrem canviar, però si que ens deixen triar les parades. Aquí radica l´habilitat de cadescun per facilitar-nos o complicar-nos el trajecta. A tu t´han deixat tornar a una parada passada...això deu voler dir alguna cosa, no creus?
Perc cert, la teva linea de tren és molt més distreta que la meva, hauré de fer alguna reclamació!!!
MinaII, tothom tenim el dret d'escollir les nostres parades, i no hi ha cap lloc on es digui que només pots parar una vegada en cada estació.
Ja et passaré la línea d'on viatjo jo, realment estimulant, je,je.